Μαζί

Όμορφη εικόνα δυο ερωτευμένες ψυχές
δυο άνθρωποι να τρέχουν σε μια παραλία
ένα ζευγάρι χέρι-χέρι να βαδίζει σε δρόμους ευτυχίας
ο ένας να κοιτάζει τα μάτια του άλλου και να χάνεται..
Όμορφη εικόνα δυο καρδιές ενωμένες σα μία
δύο φιγούρες κάτω από το ηλιοβασίλεμα
δύο άνθρωποι αγκαλιασμένοι κάτω απ΄το φως του φεγγαριού
δύο άνθρωποι ένας κόσμος..ο δικός τους κόσμος..
Χείλη ενωμένα, δυο ψίθυροι, δυο λέξεις ..''σ'αγα..'''
Γλυκιά μελωδία η μουσική δυο ερωτευμένων
όμορφο το ταξίδι στα μάτια του..στα μάτια της..
στο παραμύθι τους..
Δυο δάκρυα στα μάτια..ευτυχίας..
ευγνωμοσύνης για τούτες τις στιγμές.
Τίποτα άλλο δε φαντάζει σημαντικό,όλα ασήμαντα,
σημασία έχουν τούτες οι στιγμές .
Στιγμές που οι ματιές γίνονται χάδια τρυφερά.
Στον κόσμο μόνοι...αυτός κι αυτή, αυτή κι αυτός..
μόνοι σε μια άδεια παραλία
αυτοί κι ο έρωτάς τους..αυτοί οι δύο μαζί..

Άνοιξη

Κάτω από αμυγδαλιές μ'άσπρους ανθούς
χάραξαν την αγάπη τους σ'αέναους κορμούς
ζευγάρια που περάσανε από 'δω
που με πνοή και γέλια ποτίσανε τη γη.
Ένα ζευγάρι ,πάνε χρόνια εκεί,πάντα εκεί,
αγκαλιασμένο κάτω από τούτη τη γέρικη ιτιά.
Κάποτε ερχόταν κι έπαιζε κρυφτό εκεί ο έρωτά τους.
Αυτός την έπαιρνε αγκαλιά,την κρατούσε τρυφερά,
σαν να φοβόταν μάπως του σπάσει..
Αυτή κούρνιαζε στη σιωπή του βλέμματός του
κι άπλωνε το χέρι και του χάιδευε τα μαλλιά.
Σ'εκείνη την ιτιά γράψανε την αγάπη τους
κι έμεινε εκεί χαραγμένη για πάντα..
Από τότε κι άλλα ζευγάρια τους ακολούθησαν
κι έτσι και κάθε χρόνο ανθίζουν οι καρδιές,
ανθίζουν και ζωντανεύουνε αισθήματα χαμένα
κι έτσι ξεδιψάει πάντα τούτη η γη
και τα ονόματα στους κορμούς πληθαίνουν..

Χορός για δύο

Μεταξένια σεντόνια
αναστεναγμοί κι ηδονή
δυο κορμιά, μια ανάσα
ένας κόσμος, δυο ζωές.
Στόματα ενωμένα,χέρια μπλεγμένα
σώματα που χορεύουν σ'ένα ρυθμό.
Βουτά στα άδυτα της ψυχής, μέσα της.
Ψηλαφίζει τα χείλη με τις άκρες των δαχτύλων.
Μπερδεύονται οι αισθήσεις
λαχανιάζουν οι ψυχές.
Τώρα μιλούν τα σώματα.

Ένας κόσμος μπουρδέλο

Μπουρδέλο συνειδήσεων
πουλιούνται κι αγοράζονται
πόρνες σε σεντόνια από μετάξι.
Αυτός είναι ο κόσμος μας;
Κάποιες ντυμένες στα λευκά
κι άλλες με ψηλοτάκουνα να γυροφέρνουν
Διαλέγεις και παίρνεις.
Να, αυτές, τις βλέπεις;
Πουτάνες πολυτελείας
ακριβοπληρωμένες συνειδήσεις.
Τη νύχτα πουτάνες, τη μέρα αγίες.

Μου λείπεις...

Μου λείπεις..και βούρκωσαν τα μάτια,
τα λόγια κενά, λέξεις άδειες σ'ένα λευκό χαρτί,
μα μου λείπεις..μου λείπεις πολύ..πώς να στο πω;;
Νοστάλγησα τα ματάκια σου,
πεθύμησα εκείνες τις σιωπηλές ματιές,
πεθύμησα ν'ακούσω τους κτύπους της καρδιάς σου,
πεθύμησα την αγκαλιά και τα φιλιά σου..
πεθύμησα το γέλιο σου και τη μορφή σου..
κι αν ακόμα κλειδώσω την καρδιά ,
αμπαρώσω πόρτες και παράθυρα
θα βρει τρόπο η σκέψη κοντά σου για να 'ρθει..
και περιμένω την επόμενη φορά που κοντά σου θα'μαι
που θα ακούσω τη φωνή σου να ηχεί στην καρδιά και στο μυαλό μου..
που θα αγγίξω τα χείλη σου, που θα με κρατήσεις αγκαλιά..
ως την επόμενη φορά..θα μου λείπεις..
Σκάει μέσα μου η λαχτάρα να σε δω..
όχι,όχι να σε κοιτάξω..να σε δώ..να δω μέσα σου..εσένα..
να δω γυμνή τη ψυχή σου..
Η αγκαλιά σου ο προορισμός μου,
τα μάτια σου ο κόσμος μου όλος,
μελωδία σιωπής σεντόνι στα όνειρά μου..
Μ'αγκαλιάζεις και χάνομαι
και χαμένη θέλω να μείνω..
Εσύ το όνειρό μου εσύ κι ελπίδα,
φάρος στα σκοτάδια μου,
και φως στη μοναξιά μου.
Με φιλάς και δραπετεύω από το χρόνο,
κλείνω τα μάτια και χάνομαι.
Αχ ψυχή μου..ναι σε σενα μιλώ..
βαθειά μου ανάσα..ανάσα μιας ζωής..
Ζω ένα όνειρο και δε θέλω να ξυπνήσω..
Μαζί σου όλα γλυκά, σα χάδι, σαν πνοή.
Για σένα μπορώ να σιωπώ
ν'αφήσω ένα βλέμμα να πει όσα δε λέει η σιωπή μου..
Για σένα μπορώ να βλέπω κατάματα το φόβο
και να ονειρεύομαι και πάλι..
Πυρετός καίει το αίμα μου μακρυά σου.
Ματώνω στη σκέψη να σε χάσω,παγώνω..τρέμω..
Από τότε που σε γνώρισα έμαθα τόσα,
τόσα που δεν ήξερα, τόσα που είχα μάθει να αγνοώ..
κι αν δεν εμπιστεύτηκες ποτέ,
σε γελάσανε ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που σε καταλαβαίνουν..
Απ'το τζάμι κοιτώ και στη σκέψη μου στροβιλίζεται η μορφή σου..
Αν σε είχα τώρα δίπλα μου θα άπλωνα στο στήθος σου να ακούσω την καρδιά σου.
Αχ κι όταν κοιμάσαι..πόσο αλήθεια λατρεύω να σε χαζεύω..
Η σκέψη μου κουρνιάζει στη ζεστασιά του κορμιού σου,
ακουμπάει στην άκρη του ζεστού κρεββατιού σου..
Σε σκέφτομαι..μου λείπεις ήδη...

Για ένα λευκό τριαντάφυλλο..

Κλεισμένη σ'ένα άδειο δωμάτιο βυθισμένο στο σκοτάδι,
καθισμένη στο κέντρο φλερτάρει με τη σιωπή.
Παγιδευμένη στο πουθενά πίνοντας παρέα με τις αναμνήσεις.
Θυμάται, απορεί..
Μια πόρτα στο βάθος.
Την βλέπει σαν να την περιμένει.
Φοβάται, ήταν καιρό κλεισμένη εδώ μέσα.
Συνήθισε, γιατί να φύγει;Τι νόημα έχει;
Κι αν την ανοίξει και το φως την τυφλώσει;
Κι αν κάνει κρύο έξω,κι αν ο αέρας είναι πολύ καθαρός γι'αυτήν; κι αν..
κι όμως είναι εκεί, δυο βήματα μακρυά,φωνάζει το όνομά της..
Την χαιδεύει με τη ματιά της..
Ίσως και να την ανοίξει ..ίσως πάλι και όχι..
κι αν πίσω της κρύβει θεριά,φίδια και κτήνη;
Να την ανοίξει; Άραγε θα πονέσει; Αξίζει; Διστάζει.
Θα μπορεί βέβαια πάντα να επιστρέψει στη φυλακή της..
Μα..αν εκεί έξω την περιμένουν ένα λευκό τριαντάφυλλο,ένα φεγγάρι και πολλά αστέρια;
Ίσως και να βρει μόνο περισσότερο σκοτάδι..συνηθισμένα τα μάτια της πια σ'αυτό..
Αξίζει το όνειρο..
Για το όνειρο ενός λευκού τριαντάφυλλου αξίζει..
Δυο βήματα είναι..δυο βήματα μονάχα..
Ίσως και να την ανοίξει τελικά..για ένα όνειρο,μια ελπίδα..ένα τριαντάφυλλο λευκό..

Βασανισμένοι άνθρωποι

Σπασμένα κομμάτια ενός καθρέφτη η ζωή του,
βαθειές πληγές λάβωσαν τη ψυχή του
από ανθρώπους κτήνη κι από κόσμο φθηνό.
Εκπτώσεις αγάπης είχε ο καιρός τα λίγα χρόνια της ζωής του
Γεννήθηκε μόνος και πέθανε μόνος
λαβωμένος από τη σκληρότητα των ανθρώπων
πληγωμένος από τον κόσμο ετούτο
τόσο μόνος όσο η νύχτα δίχως το φεγγάρι και τ'αστέρια της.
Μόνος στη μιζέρια του, μόνος με παρέα τον πόνο
και συντροφιά του την απάθεια των ανθρώπων.
Γιατί; τι φταίει; τι έφταιξε; τι έκανε;
Τίποτα, μα τι σημασία έχει,είχε..
Πνίγηκε σε μια σταγόνα ευτυχίας,
μιας ευτυχίας που δε γνώρισε ποτέ
περιμένοντας ένα χέρι βοηθείας που δεν ήρθε ποτέ.
Ήταν μόνος κι έμεινε μόνος ως το τέλος της γραμμής..
Διέβηκε ένα μαρτυρικό δρόμο που άλλοι του χάραξαν
και δεν τον άφηναν να ξεφύγει.
Αλυσοδεμένος σε σκληρές πραγματικότητες,
βασανισμένος για λίγο νερό μέσα στην έρημο του σκοταδιού.
Ένα ματωμένο τριαντάφυλλο που το ποδοπάτησαν,
το έλιωσαν χωρίς καν να του ρίξουν μια ματιά..μια ματιά μόνο..
Πέρασε από μυστικά μονοπάτια με λύκους να παραμονεύουν,
του έγδαραν τα μέσα του, έκλεψαν τη χαρά του
τον πέταξαν στο κενό κι αυτός έπεφτε..όλο έπεφτε..
Τον άφησαν στο σκοτάδι χωρίς μια ηλιαχτίδα φωτός
μια βασανισμένη ψυχή, τρομακρατημένη, φοβισμένη..
Με αλυσίδες στα πόδια τον κρατούσε μακρυά,
τον στοίχειωνε το παρελθόν
μήπως και γευτεί μια στάλα ευτυχίας.
Κρατούμενος για αμαρτίες άλλων..
Πάλεψε με τέρατα και μάγισσες
με σειρήνες και κύκλωπες..
πάλεψε με τα κύματα ώσπου κραύγασε η ψυχή
ούρλιαζε κουρασμένη από τα μαχαίρια που της κάρφωσαν
και σιγοπέθανε..ελευθερώθηκε..λυτρώθηκε..

Είναι φορές..

Είναι φορές που νιώθω κλεισμένη σε ένα δωμάτιο
εγκλωβισμένη σε τέσσερεις τοίχους..
τους νιώθω να συμπιέζονται γύρω μου
τους νιώθω να με πνίγουν..
Η ανάσα βαριά..τα μάτια θολώνουν..
φωτιά η απουσία που σε καίει λίγο λίγο,
σκουλήκι η αστείρευτη ανάγκη που τρώει το είναι σου..
Είναι φορές που νιώθω αβοήθητη, μόνη,τόσο μόνη,
και πιάνω το πρώτο χέρι που θα απλωθεί
να με σώσει, να με αποδεσμεύσει απο τις αλυσίδες της μοναξιάς,
να με αγγίξει τρυφερά, να με νταντέψει..
Είναι φορές που φοβάμαι,φοβάμαι να αλλάξω,
φοβάμαι να αφήσω πίσω ότι αγάπησα,
τρέμω μη χάσω το άρωμά σου απ'το μαξιλάρι μου..
τρέμω τη νύχτα δίχως φεγγάρι..
τρέμω εμένα δίχως εσένα..
κι είναι φορές που θέλω να αγγίξω τη μορφή σου στα όνειρά μου..
θέλω λίγο παραπάνω,λίγο παραπάνω από σένα..
κι είναι φορές που τα όνειρα είναι τόσο γλυκά..
μη με ξυπνάς..μη ..μη παρακαλώ..μη με ξυπνάς...

Κοντά σου..

Από το μυαλό μου δεν φεύγει η μορφή σου, η στιγμή που τα χείλη σου άγγιξαν τα δικά μου. Χαϊδευες τα μαλλιά μου, τη ψυχή μου κι ήμουν εκεί στην αγκαλιά σου κι ένιωθα τόση ασφάλεια, την ασφάλεια ενός μικρού παιδιού που το κρατούν από το χέρι. Νιώθω την καρδιά μου να σπάει κάθε φορά που σε σκέφτομαι.. και δε μπορώ να σε βγάλω απ'τη σκέψη μου.
Δεν ήμουν καλά και με ηρεμούσες, μου κρατούσες το χέρι, με φιλούσες στο μέτωπο. Ήσουν εκεί..δίπλα μου, κοντά μου..Με πρόσεχες..κι ήμουν ευτυχισμένη. Δεν ήθελα να φύγεις και δεν άφηνα το χέρι σου..φοβόμουν μήπως χαθείς..
Εμείς αγκαλιά κι έξω ακουγόταν ο ήχος της βροχής ..ναι έβρεχε πάλι..μα αυτή τη φορά ήμασταν αγκαλιά και δε φοβόμουν..φοβόμουν μόνο μήπως μου φύγεις..μα εσύ έμενες κοντά μου. Μου είπες ότι ήταν όμορφη η βροχή..όχι απλά όμορφη..τέλεια..ήταν η μουσική που χάιδευε τα αυτιά δυο καρδιών η μια δίπλα από την άλλη.
Τα δάχτυλα μπλεγμένα, τα χείλη ενωμένα κι η σιωπή μας να κάνει παρέα με τη βροχή..μια σιωπή που λέει όμως τόσα..κι ένιωθα να'μαστε μόνοι..δυο καρδιές, η βροχή κι η σιωπή. .αυτός ήταν ο κόσμος μου εκείνες τις ήσυχες ώρες.Ένα κρεββάτι στο πουθενά ανάμεσα σε όνειρα,σκιρτήματα,χάδια κι εμάς τους δυο μαζί..αυτός ήταν ο κόσμος μου, το παραμύθι μου..

Υποσχέσεις γυάλινες

Φόρεσα την αγάπη σου για φυλαχτό
κι όμως εσύ τώρα χάθηκες κι έμεινα μόνη.
Μου είχες τάξει ότι φύλακας άγγελος μου θα'σαι
ότι θα πορεύεσαι μαζί μου στα ίδια μονοπάτια..
τώρα πού είσαι;
Ποια Καλυψώ,ποια Κίρκη σε κρατάνε μακρυά;
Υποσχέσεις όμοιες με παλάτια πάνω στην άμμο
που μ'ένα φύσημα του ανέμου γκρεμίζονται.
Όνειρα που χάνονται στη δύνη ανεμοστρόβιλου
Παλιές φωτογραφίες μιας περασμένης εποχής
σ'ένα άδειο συρτάρι αφημένες , ξεχασμένες πια..

Στο δρόμο

Φύλακες άγγελοι στο δρόμο, σου απλώνουν το χέρι,
λουλούδια σου χαρίζουν την ευωδία τους,
φεγγάρια σε φωτίζουν τις μαύρες νύχτες του ταξιδιού,
γαλάζιες θάλασσες σου δίνουν την απεραντοσύνη τους
κι αστέρια φωλιά για τα όνειρά σου.

Φύλακες άγγελοι για πάντα εκεί,
λουλούδια που μαραίνονται μα έχουν δώσει ήδη πολλά,
φεγγάρια κρυμμένα πίσω από ήλιους
θάλασσες που γυρνούν στη μοναξιά τους
κι αστέρια που χάνονται στο φως της μέρας.

Μοναχικός ακροβάτης

Πάνω από ένα ουράνιο τόξο ακροβατεί,
παλεύει με τα κύματα, να τα δαμάσει προσπαθεί.
Σκύβει να μυρίσει κάθε λουλούδι,
και το καθένα έχει τη δική του μοναδική ευωδία.
Παίρνει μια ανάσα και συνεχίζει
συνεχίζει ένα ταξίδι παρέα με μυρωδιές, ήχους κι εικόνες.
Ένα τραγούδι ακούγεται, μοναχικό τραγούδι
αυτό που τον συνόδευε πάντα στο δρόμο ετούτο.
Πήρε μαχαίρι κι έκοψε τους δεσμούς,
είναι πια ελεύθερος κι αδέσμευτος.

Γίνε

Μην τους ακούς, μη μικρό μου,
μην τους πιστέψεις, μην..
Δεν είσαι ένα περίπου τίποτα.
Γίνε αυτό που θέλεις
γίνε αυτό που ονειρεύεσαι
μόνο παραγωγικός ηλίθιος μη γίνεις..
Άστους αυτούς που περνιούνται για σπουδαίοι
μην τους αφήνεις να σε τρομάζουν
άκου τα όνειρά σου
μη φοβηθείς να ξυπνήσεις,
ζήσε μικρό μου, στηρίχτου στις δυνάμεις σου
κι ετοιμάστου να κυνηγήσεις τη μέρα!

Περίπου

Περίπου καλά, περίπου σωστά,
περίπου ηθικά, περίπου δίκαια,
περίπου ηλίθιος,περίπου φίλος,
περίπου αθώος, περίπου ειλικρινής,
περίπου τίποτα , περίπου άνθρωπος,
περίπου, περίπου, περίπου!!
Πανούργα λέξη ετούτη,δόλια..
Κρίμα κι η Ιθάκη ήταν περίπου δυο πιθαμές μπροστά...

Βρέχει..

Έξω βρέχει, ένας ήχος γλυκός βγαλμένος από παιδικές αναμνήσεις. Βρέχει και σε σκέφτομαι. Σκέφτομαι τα μάτια σου, αυτά που με χαϊδευαν πριν από κάτι ώρες. Σκέφτομαι τα χείλη σου, αυτά που τραγουδούσαν τη σιωπή αυτών που νιώθω για σένα. Σκέφτομαι εσένα κι εμένα μαζί κάτω από τη βροχή της ομορφιάς δύο ανθρώπων που μοιάζουν με ένα. Κολυμπάμε γυμνοί κάτω από τη ματιά του φεγγαριού και ερωτευόμαστε.Έξω ακόμα βρέχει..μα στην δική μου την καρδιά ακούω μόνο τη φωνή σου να αντηχεί. Αναστεναγμοί ευτυχίας, κυνήγι ανάμεσα στα δέντρα της ανάγκης να σε βλέπω. Δε μπορώ να πάρω τα μάτια μου από τη ψυχή σου, δε μπορώ να σταματήσω να ζω στη σκέψη ότι ήσουν πάντα εκεί κι εγώ έκλεινα τα βλέφαρα. Η βροχή ψιθυρίζει από το βάθος μα εγώ χαμένη σ'ένα παραμύθι με σένα και μένα πρωταγωνιστές. Αποφάσισα ότι θα ζω μόνο τη στιγμή, θα ζω την κάθε στιγμή που με αγγίζεις, που μου γελάς, που τα μάγουλά σου παίρνουν χρώμα τριανταφυλλί . Ακόμα βρέχει κι η κιθάρα σου ακούγεται απ' την άκρη του μυαλού μου σαν τρυφερό χάδι στα μέσα της ψυχής μου. Η σιωπή ενός βλέμματος πόσα λέει; Λέει τα πάντα και το τίποτα, λέει όσα νιώθω μα και όσα φοβάμαι να σου πω. Θέλω να σου πω τόσα κι όμως δειλιάζω. Είναι τόσα που είναι φυλακισμένα μέσα μου και παλεύουν να ξεφύγουν αλλά προτιμώ να τα κρύψω σ'ένα βλέμμα κι ελπίζω ότι θα σ'αγγίξουν. Σε δάγκωσα κι έψαξες για σημάδι..σε θέλω κοντά μου, μου λείπεις ήδη, δεν μου αρκεί η παρουσία σου, δεν χορταίνω να σε ζω , να μυρίζω το κορμί σου, να σε νιώθω κοντά μου. Σε νιώθω να μ' αγγίζεις και σκιρτάω μέσα μου, θέλω να χαθώ στην αγκαλιά σου, στον ήχο της φωνής σου ,στο ρυθμό των κτύπων της καρδιάς σου δίπλα απ'τη δική μου. Ονειρεύομαι την ανάσα σου να με γαργαλάει,ονειρεύομαι εμάς μαζί κι ακόμα έξω βρέχει..