...κι έπιασε το όνειρο για στυλό, έκανε τη σκέψη σου χαρτί κι έγραψε ένα παραμύθι...


Τρίτη, 14 Ιουλίου 2009

Την επόμενη φορά



..πάλι μόνη..σ'ένα άδειο δωμάτιο..
κρυμμένη στο φως των κεριών.
Μυρίζει λιβάνι και θάλασσα,
φυσάει αεράκι δροσερό
απ'το ανοιχτό το παράθυρο.
Στη σκέψη αυτός, η βραδυά η χτεσινή..

Ανάσα στο τζάμι και λέξεις στο χαρτί
σημάδια έρωτα στα σεντόνια, στις ψυχές,
στις άδειες παραλίες, δίπλα από ξεβρασμένα κοχύλια,
κυνηγητό με πόδια γυμνά πάνω στην άμμο
σε φάρους σε νύχτες με πανσέληνο.
Όνειρα κάτω από το φεγγαρόφως..



Αναβρασμός ψυχής κάθε φορά που την πλησίαζε
Έξαψη κυρίευε όλο της το σώμα
και τον περίμενε..καρτερικά,
κι η αμαρτωλή ψυχή λάγνα
λίκνιζε το γυμνό της το κορμί..

Για λίγο βασίλισσα η σιωπή
κυρίαρχες οι ματιές
κι έτσι ξεχύνονταν οι λέξεις
κι ανάβλυζε η ευτυχία
σε τούτο το παιχνίδι για δύο χωρίς νικητή..
το τέλος το 'ξεραν κι οι δυο
θα παραδίδονταν μαζί
στον κόσμο των αισθήσεων..


...και τώρα; μόνη..με τις μνήμες της.
Θυμάται..αναπολεί..και περιμένει..
..την επόμενη φορά..

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2009

Μωρό μου..


..κι η σκέψη σου μωρό μου
πάντα γλυκειά μου συντροφιά,
γιατί εσύ είσαι η ζωή μου,
εσύ είσαι η ανάσα, η ψυχή μου.

..κι όσα δεν ένιωσα, μαζί σου νιώθω,
κι όσα δε γνώρισα , εσύ μου τα συστήνεις.

Είχα ξεχάσει τόσα..μα εσύ εκεί να με θυμίζεις,
να μου κρατάς το χέρι να σταθώ ,
το πιο όμορφο έρεισμα που θα μπορούσα να ζητήσω..

Εσύ,ο άνθρωπός μου, η καρδούλλα μου,
και τα μάτια μου βουρκώνουν,
μα μη φοβάσαι ,τούτα δάκρυα χαράς είναι.
Ευχαριστώ..γιατί σ'εχω κοντά μου..
Σ'ευχαριστώ που είσαι εδώ,
που φώλιασες στη ψυχή και στο μυαλό μου..
στην άκρη του άδειου κρεββατιού μου..

Έλα μάθε μου, αυτά που ξέρεις,
και θα δεις θα μάθω κι εγώ.

Μη φύγεις.. όπως μου υποσχέθηκες..
κι ας έρθει κι η βροχή..
και ξέρεις κάτι; ούτε εγώ θα φύγω..
εδώ θα είμαι..δίπλα σου.

Ματάκια μου; Σ'αγαπάω..σ'αγαπάω πολύ..

Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

Ρεμβασμοί στο αλλού


Ανοιχτά πορφυρά κοχύλια
αραγμένα σε σεντόνια μεταξένια
με μόνη φορεσιά τη γύμνια τους.

Εκείνη.
Στη ρέμβη της χάθηκε πάλι,
σ'αγύριστα ταξίδια στο αλλού και στο πέρα.
Η ψυχή ,συνεπαρμένη απ'τη φωνή του,
ερωτοπλανταγμένη με διάθεση ερωτική.
Κοιτάζοντας με μια ματιά ζωηρή
χωμένη σε μια αγκαλιά θαλπερή
να λιώνει μ' ετούτο το θανατερό το βλέμμα.
Σαγηνευτικά τον πλησίαζε,τον γοήτευε,
μ'εκείνο το θελκτικό χαμόγελο τον χάιδευε.
Γούνινο όστρακο που περιμένει ν'ανοιχτεί.

Εκείνος.
Στην κιθάρα το χέρι άτρεμο το βάζει
κι ήχοι μαγευτικοί και ταξιδιάρικοι
σε παίρνουν βόλτες σ' ατραπούς απάτητους
και αμμουδιές δίπλα από θαλασσοφίλητα βράχια.
Αισθήματα κρεμασμένα σε ασημένιες χορδές
φωνές απόκοσμες κραυγαλέων ψυχών.

Έτσι λοιπόν,αφηγούνται οι λέξεις κι οι νότες
πονεμένες ιστορίες ανθρώπων λαβωμένων,
για αγέλαστους μες στη φωτιά πνιγμένους,
παραμύθια με πρίγκιπες και πριγκίπισσες,
ερωτικά ποιήματα και σκονισμένες εξομολογήσεις,
δακρυσμένα όνειρα σε χρυσαφιά σεντούκια.

Άπλωσαν τα χέρια ψηλά στα ουράνια παλάτια
χάιδεψαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου,
άγγιξαν τα δαντελένια σύννεφα,τον ήλιο,
κι έτσι έφυγαν,χάθηκαν για τ'αλλού
φτιάχνοντας μια μουσική δική τους
μια μουσική αλλόκοσμη κι ολόδική τους
που γινόταν ένα με πάθη φωλιασμένα,
κρυμμένα σε κοχύλια αγκαλιασμένα.

Τρίτη, 28 Απριλίου 2009

Ταξιδιάρα ψυχή


Τη βροχή των λέξεων σου γεύομαι.
Χύνεται η ψυχή μου σταγόνα-σταγόνα στο ποτήρι σου
και στην κερνάω.
Ρυθμό δίνει η ανάσα σου στους κτύπους της καρδιάς μου
και αφουγκράζομαι να ακούσω το τραγούδι τους.
Στους στοίχους του το όνομά σου,
τραγούδι γραμμένο για μια ταξιδιάρα ψυχή.
Ταξιδιάρα ψυχή που κάτι ψάχνει να βρει,
να χορτάσει την παρουσία σου να μη μπορεί.
Μες τη νύχτα ψάχνει να σε νιώσει
να σε χαϊδέψει τρυφερά,
να σε κλείσει στη ζεστή της αγκαλιά.
Μακρυά σου μαύρα ρούχα φορεί
κι όταν σε δει θα σε ρωτήσει απλά
''τι σκέφτεσαι τώρα''..
Στη φωτιά έπεσε μέσα,κάηκε,
μα αν δει φωτιά μέσα θα πέσει πάλι,
κι αν καεί και στάχτες γίνει
μη φοβάσαι θα ξαναγεννηθεί.

...κι όταν στα μάτια την κοιτάς
πώς την μαγεύεις..

Εις υγεία!

Τρίτη, 21 Απριλίου 2009

Ζήσε


Ωραίο συναίσθημα να βλέπεις παλιούς φίλους,
όμορφο πράγμα να γνωρίζεις ανθρώπους,
κι η ζωή τόσο γλυκιά άμα τη μοιράζεσαι..
Υπέροχοι οι περιπάτοι δίπλα από τη θάλασσα,
κάτω από το φεγγαρόφως και τ'αστέρια..
Μακρυνές βόλτες με το αυτοκίνητο στο πουθενά,
όνειρα νυχτός και συζητήσεις ατέλειωτες.
Σαν να μην πέρασε μια μέρα
κι οι μνήμες πολλές απ'την τελευταία φορά.
Όμορφη η ζωή άμα τη ζεις,
άμα τον εαυτό σου δεν αφήνεις ν' αργοπεθαίνει.
Ένα τραγούδι τόσο αισθαντικό,
ρεμβασμοί στο αλλού και στο πέρα,
αισθήματα πολλά τυλίγουν τη ψυχή,
κι η ψυχή φωνάζει για λίγη αγάπη ακόμα.

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2009

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ



Καλό Πάσχα σε όλους και χαρούμενη Ανάσταση!! :)
xxx

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009

Άκου..


Μαλακία.Εσύ εκεί και ο νους σου αλλού.. Τα μάτια στραμμένα στο κενό και το μυαλό να χάνεται, να μπλέκεται σε άλλους χρόνους και τόπους, σε αναμνήσεις μακρινές. Μαλακία.
Να αγαπάς,να νοιάζεσαι, να ξεχνάς, να θυμάσαι, να πονάς, να κλαις, να γελάς. Μια ανάσα καρδιά μου, πάρε μια ανάσα..Σ'αγαπώ..Ναι ψυχή μου, σ'αγαπώ. Μην στεναχωριέσαι, είμαι εδώ. Μονάχα να'ξερες..Αχ μόνο να 'ξερες..Μπερδεμένες σκέψεις κι αισθήματα. Γιατί και πώς. Πρέπει και θέλω. Όλα ανακατεμένα με λίγη δόση παραισθήσεων. Ψιθυρίζει ο άνεμος, τραγουδάει η θάλασσα, γλυκομιλάει η βροχή,κραυγάζει η ψυχή. Την ακούς;;
Δυο άδειες καρέκλες σε μια παραλία. Φωνάζουν εκείνους που έφυγαν..Τις ακούς;;

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

Μαζί


Όμορφη εικόνα δυο ερωτευμένες ψυχές
δυο άνθρωποι να τρέχουν σε μια παραλία
ένα ζευγάρι χέρι-χέρι να βαδίζει σε δρόμους ευτυχίας
ο ένας να κοιτάζει τα μάτια του άλλου και να χάνεται..
Όμορφη εικόνα δυο καρδιές ενωμένες σα μία
δύο φιγούρες κάτω από το ηλιοβασίλεμα
δύο άνθρωποι αγκαλιασμένοι κάτω απ΄το φως του φεγγαριού
δύο άνθρωποι ένας κόσμος..ο δικός τους κόσμος..
Χείλη ενωμένα, δυο ψίθυροι, δυο λέξεις ..''σ'αγα..'''
Γλυκιά μελωδία η μουσική δυο ερωτευμένων
όμορφο το ταξίδι στα μάτια του..στα μάτια της..
στο παραμύθι τους..
Δυο δάκρυα στα μάτια..ευτυχίας..
ευγνωμοσύνης για τούτες τις στιγμές.
Τίποτα άλλο δε φαντάζει σημαντικό,όλα ασήμαντα,
σημασία έχουν τούτες οι στιγμές .
Στιγμές που οι ματιές γίνονται χάδια τρυφερά.
Στον κόσμο μόνοι...αυτός κι αυτή, αυτή κι αυτός..
μόνοι σε μια άδεια παραλία
αυτοί κι ο έρωτάς τους..αυτοί οι δύο μαζί..

Άνοιξη



Κάτω από αμυγδαλιές μ'άσπρους ανθούς
χάραξαν την αγάπη τους σ'αέναους κορμούς
ζευγάρια που περάσανε από 'δω
που με πνοή και γέλια ποτίσανε τη γη.
Ένα ζευγάρι ,πάνε χρόνια εκεί,πάντα εκεί,
αγκαλιασμένο κάτω από τούτη τη γέρικη ιτιά.
Κάποτε ερχόταν κι έπαιζε κρυφτό εκεί ο έρωτά τους.
Αυτός την έπαιρνε αγκαλιά,την κρατούσε τρυφερά,
σαν να φοβόταν μάπως του σπάσει..
Αυτή κούρνιαζε στη σιωπή του βλέμματός του
κι άπλωνε το χέρι και του χάιδευε τα μαλλιά.
Σ'εκείνη την ιτιά γράψανε την αγάπη τους
κι έμεινε εκεί χαραγμένη για πάντα..
Από τότε κι άλλα ζευγάρια τους ακολούθησαν
κι έτσι και κάθε χρόνο ανθίζουν οι καρδιές,
ανθίζουν και ζωντανεύουνε αισθήματα χαμένα
κι έτσι ξεδιψάει πάντα τούτη η γη
και τα ονόματα στους κορμούς πληθαίνουν..

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

Χορός για δύο


Μεταξένια σεντόνια
αναστεναγμοί κι ηδονή
δυο κορμιά, μια ανάσα
ένας κόσμος, δυο ζωές.
Στόματα ενωμένα,χέρια μπλεγμένα
σώματα που χορεύουν σ'ένα ρυθμό.
Βουτά στα άδυτα της ψυχής, μέσα της.
Ψηλαφίζει τα χείλη με τις άκρες των δαχτύλων.
Μπερδεύονται οι αισθήσεις
λαχανιάζουν οι ψυχές.
Τώρα μιλούν τα σώματα.

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009

Ένας κόσμος μπουρδέλο


Μπουρδέλο συνειδήσεων
πουλιούνται κι αγοράζονται
πόρνες σε σεντόνια από μετάξι.
Αυτός είναι ο κόσμος μας;
Κάποιες ντυμένες στα λευκά
κι άλλες με ψηλοτάκουνα να γυροφέρνουν
Διαλέγεις και παίρνεις.
Να, αυτές, τις βλέπεις;
Πουτάνες πολυτελείας
ακριβοπληρωμένες συνειδήσεις.
Τη νύχτα πουτάνες, τη μέρα αγίες.

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2009

Μου λείπεις...



Μου λείπεις..και βούρκωσαν τα μάτια,
τα λόγια κενά, λέξεις άδειες σ'ένα λευκό χαρτί,
μα μου λείπεις..μου λείπεις πολύ..πώς να στο πω;;
Νοστάλγησα τα ματάκια σου,
πεθύμησα εκείνες τις σιωπηλές ματιές,
πεθύμησα ν'ακούσω τους κτύπους της καρδιάς σου,
πεθύμησα την αγκαλιά και τα φιλιά σου..
πεθύμησα το γέλιο σου και τη μορφή σου..
κι αν ακόμα κλειδώσω την καρδιά ,
αμπαρώσω πόρτες και παράθυρα
θα βρει τρόπο η σκέψη κοντά σου για να 'ρθει..
και περιμένω την επόμενη φορά που κοντά σου θα'μαι
που θα ακούσω τη φωνή σου να ηχεί στην καρδιά και στο μυαλό μου..
που θα αγγίξω τα χείλη σου, που θα με κρατήσεις αγκαλιά..
ως την επόμενη φορά..θα μου λείπεις..
Σκάει μέσα μου η λαχτάρα να σε δω..
όχι,όχι να σε κοιτάξω..να σε δώ..να δω μέσα σου..εσένα..
να δω γυμνή τη ψυχή σου..
Η αγκαλιά σου ο προορισμός μου,
τα μάτια σου ο κόσμος μου όλος,
μελωδία σιωπής σεντόνι στα όνειρά μου..
Μ'αγκαλιάζεις και χάνομαι
και χαμένη θέλω να μείνω..
Εσύ το όνειρό μου εσύ κι ελπίδα,
φάρος στα σκοτάδια μου,
και φως στη μοναξιά μου.
Με φιλάς και δραπετεύω από το χρόνο,
κλείνω τα μάτια και χάνομαι.
Αχ ψυχή μου..ναι σε σενα μιλώ..
βαθειά μου ανάσα..ανάσα μιας ζωής..
Ζω ένα όνειρο και δε θέλω να ξυπνήσω..
Μαζί σου όλα γλυκά, σα χάδι, σαν πνοή.
Για σένα μπορώ να σιωπώ
ν'αφήσω ένα βλέμμα να πει όσα δε λέει η σιωπή μου..
Για σένα μπορώ να βλέπω κατάματα το φόβο
και να ονειρεύομαι και πάλι..
Πυρετός καίει το αίμα μου μακρυά σου.
Ματώνω στη σκέψη να σε χάσω,παγώνω..τρέμω..
Από τότε που σε γνώρισα έμαθα τόσα,
τόσα που δεν ήξερα, τόσα που είχα μάθει να αγνοώ..
κι αν δεν εμπιστεύτηκες ποτέ,
σε γελάσανε ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που σε καταλαβαίνουν..
Απ'το τζάμι κοιτώ και στη σκέψη μου στροβιλίζεται η μορφή σου..
Αν σε είχα τώρα δίπλα μου θα άπλωνα στο στήθος σου να ακούσω την καρδιά σου.
Αχ κι όταν κοιμάσαι..πόσο αλήθεια λατρεύω να σε χαζεύω..
Η σκέψη μου κουρνιάζει στη ζεστασιά του κορμιού σου,
ακουμπάει στην άκρη του ζεστού κρεββατιού σου..
Σε σκέφτομαι..μου λείπεις ήδη...

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2009

Για ένα λευκό τριαντάφυλλο..



Κλεισμένη σ'ένα άδειο δωμάτιο βυθισμένο στο σκοτάδι,
καθισμένη στο κέντρο φλερτάρει με τη σιωπή.
Παγιδευμένη στο πουθενά πίνοντας παρέα με τις αναμνήσεις.
Θυμάται, απορεί..
Μια πόρτα στο βάθος.
Την βλέπει σαν να την περιμένει.
Φοβάται, ήταν καιρό κλεισμένη εδώ μέσα.
Συνήθισε, γιατί να φύγει;Τι νόημα έχει;
Κι αν την ανοίξει και το φως την τυφλώσει;
Κι αν κάνει κρύο έξω,κι αν ο αέρας είναι πολύ καθαρός γι'αυτήν; κι αν..
κι όμως είναι εκεί, δυο βήματα μακρυά,φωνάζει το όνομά της..
Την χαιδεύει με τη ματιά της..
Ίσως και να την ανοίξει ..ίσως πάλι και όχι..
κι αν πίσω της κρύβει θεριά,φίδια και κτήνη;
Να την ανοίξει; Άραγε θα πονέσει; Αξίζει; Διστάζει.
Θα μπορεί βέβαια πάντα να επιστρέψει στη φυλακή της..
Μα..αν εκεί έξω την περιμένουν ένα λευκό τριαντάφυλλο,ένα φεγγάρι και πολλά αστέρια;
Ίσως και να βρει μόνο περισσότερο σκοτάδι..συνηθισμένα τα μάτια της πια σ'αυτό..
Αξίζει το όνειρο..
Για το όνειρο ενός λευκού τριαντάφυλλου αξίζει..
Δυο βήματα είναι..δυο βήματα μονάχα..
Ίσως και να την ανοίξει τελικά..για ένα όνειρο,μια ελπίδα..ένα τριαντάφυλλο λευκό..

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2009

Βασανισμένοι άνθρωποι



Σπασμένα κομμάτια ενός καθρέφτη η ζωή του,
βαθειές πληγές λάβωσαν τη ψυχή του
από ανθρώπους κτήνη κι από κόσμο φθηνό.
Εκπτώσεις αγάπης είχε ο καιρός τα λίγα χρόνια της ζωής του
Γεννήθηκε μόνος και πέθανε μόνος
λαβωμένος από τη σκληρότητα των ανθρώπων
πληγωμένος από τον κόσμο ετούτο
τόσο μόνος όσο η νύχτα δίχως το φεγγάρι και τ'αστέρια της.
Μόνος στη μιζέρια του, μόνος με παρέα τον πόνο
και συντροφιά του την απάθεια των ανθρώπων.
Γιατί; τι φταίει; τι έφταιξε; τι έκανε;
Τίποτα, μα τι σημασία έχει,είχε..
Πνίγηκε σε μια σταγόνα ευτυχίας,
μιας ευτυχίας που δε γνώρισε ποτέ
περιμένοντας ένα χέρι βοηθείας που δεν ήρθε ποτέ.
Ήταν μόνος κι έμεινε μόνος ως το τέλος της γραμμής..
Διέβηκε ένα μαρτυρικό δρόμο που άλλοι του χάραξαν
και δεν τον άφηναν να ξεφύγει.
Αλυσοδεμένος σε σκληρές πραγματικότητες,
βασανισμένος για λίγο νερό μέσα στην έρημο του σκοταδιού.
Ένα ματωμένο τριαντάφυλλο που το ποδοπάτησαν,
το έλιωσαν χωρίς καν να του ρίξουν μια ματιά..μια ματιά μόνο..
Πέρασε από μυστικά μονοπάτια με λύκους να παραμονεύουν,
του έγδαραν τα μέσα του, έκλεψαν τη χαρά του
τον πέταξαν στο κενό κι αυτός έπεφτε..όλο έπεφτε..
Τον άφησαν στο σκοτάδι χωρίς μια ηλιαχτίδα φωτός
μια βασανισμένη ψυχή, τρομακρατημένη, φοβισμένη..
Με αλυσίδες στα πόδια τον κρατούσε μακρυά,
τον στοίχειωνε το παρελθόν
μήπως και γευτεί μια στάλα ευτυχίας.
Κρατούμενος για αμαρτίες άλλων..
Πάλεψε με τέρατα και μάγισσες
με σειρήνες και κύκλωπες..
πάλεψε με τα κύματα ώσπου κραύγασε η ψυχή
ούρλιαζε κουρασμένη από τα μαχαίρια που της κάρφωσαν
και σιγοπέθανε..ελευθερώθηκε..λυτρώθηκε..

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

Είναι φορές..



Είναι φορές που νιώθω κλεισμένη σε ένα δωμάτιο
εγκλωβισμένη σε τέσσερεις τοίχους..
τους νιώθω να συμπιέζονται γύρω μου
τους νιώθω να με πνίγουν..
Η ανάσα βαριά..τα μάτια θολώνουν..
φωτιά η απουσία που σε καίει λίγο λίγο,
σκουλήκι η αστείρευτη ανάγκη που τρώει το είναι σου..
Είναι φορές που νιώθω αβοήθητη, μόνη,τόσο μόνη,
και πιάνω το πρώτο χέρι που θα απλωθεί
να με σώσει, να με αποδεσμεύσει απο τις αλυσίδες της μοναξιάς,
να με αγγίξει τρυφερά, να με νταντέψει..
Είναι φορές που φοβάμαι,φοβάμαι να αλλάξω,
φοβάμαι να αφήσω πίσω ότι αγάπησα,
τρέμω μη χάσω το άρωμά σου απ'το μαξιλάρι μου..
τρέμω τη νύχτα δίχως φεγγάρι..
τρέμω εμένα δίχως εσένα..
κι είναι φορές που θέλω να αγγίξω τη μορφή σου στα όνειρά μου..
θέλω λίγο παραπάνω,λίγο παραπάνω από σένα..
κι είναι φορές που τα όνειρα είναι τόσο γλυκά..
μη με ξυπνάς..μη ..μη παρακαλώ..μη με ξυπνάς...

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2009

Κοντά σου..


Από το μυαλό μου δεν φεύγει η μορφή σου, η στιγμή που τα χείλη σου άγγιξαν τα δικά μου. Χαϊδευες τα μαλλιά μου, τη ψυχή μου κι ήμουν εκεί στην αγκαλιά σου κι ένιωθα τόση ασφάλεια, την ασφάλεια ενός μικρού παιδιού που το κρατούν από το χέρι. Νιώθω την καρδιά μου να σπάει κάθε φορά που σε σκέφτομαι.. και δε μπορώ να σε βγάλω απ'τη σκέψη μου.
Δεν ήμουν καλά και με ηρεμούσες, μου κρατούσες το χέρι, με φιλούσες στο μέτωπο. Ήσουν εκεί..δίπλα μου, κοντά μου..Με πρόσεχες..κι ήμουν ευτυχισμένη. Δεν ήθελα να φύγεις και δεν άφηνα το χέρι σου..φοβόμουν μήπως χαθείς..
Εμείς αγκαλιά κι έξω ακουγόταν ο ήχος της βροχής ..ναι έβρεχε πάλι..μα αυτή τη φορά ήμασταν αγκαλιά και δε φοβόμουν..φοβόμουν μόνο μήπως μου φύγεις..μα εσύ έμενες κοντά μου. Μου είπες ότι ήταν όμορφη η βροχή..όχι απλά όμορφη..τέλεια..ήταν η μουσική που χάιδευε τα αυτιά δυο καρδιών η μια δίπλα από την άλλη.
Τα δάχτυλα μπλεγμένα, τα χείλη ενωμένα κι η σιωπή μας να κάνει παρέα με τη βροχή..μια σιωπή που λέει όμως τόσα..κι ένιωθα να'μαστε μόνοι..δυο καρδιές, η βροχή κι η σιωπή. .αυτός ήταν ο κόσμος μου εκείνες τις ήσυχες ώρες.Ένα κρεββάτι στο πουθενά ανάμεσα σε όνειρα,σκιρτήματα,χάδια κι εμάς τους δυο μαζί..αυτός ήταν ο κόσμος μου, το παραμύθι μου..

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2009

Υποσχέσεις γυάλινες


Φόρεσα την αγάπη σου για φυλαχτό
κι όμως εσύ τώρα χάθηκες κι έμεινα μόνη.
Μου είχες τάξει ότι φύλακας άγγελος μου θα'σαι
ότι θα πορεύεσαι μαζί μου στα ίδια μονοπάτια..
τώρα πού είσαι;
Ποια Καλυψώ,ποια Κίρκη σε κρατάνε μακρυά;
Υποσχέσεις όμοιες με παλάτια πάνω στην άμμο
που μ'ένα φύσημα του ανέμου γκρεμίζονται.
Όνειρα που χάνονται στη δύνη ανεμοστρόβιλου
Παλιές φωτογραφίες μιας περασμένης εποχής
σ'ένα άδειο συρτάρι αφημένες , ξεχασμένες πια..

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

Στο δρόμο


Φύλακες άγγελοι στο δρόμο, σου απλώνουν το χέρι,
λουλούδια σου χαρίζουν την ευωδία τους,
φεγγάρια σε φωτίζουν τις μαύρες νύχτες του ταξιδιού,
γαλάζιες θάλασσες σου δίνουν την απεραντοσύνη τους
κι αστέρια φωλιά για τα όνειρά σου.

Φύλακες άγγελοι για πάντα εκεί,
λουλούδια που μαραίνονται μα έχουν δώσει ήδη πολλά,
φεγγάρια κρυμμένα πίσω από ήλιους
θάλασσες που γυρνούν στη μοναξιά τους
κι αστέρια που χάνονται στο φως της μέρας.

Μοναχικός ακροβάτης


Πάνω από ένα ουράνιο τόξο ακροβατεί,
παλεύει με τα κύματα, να τα δαμάσει προσπαθεί.
Σκύβει να μυρίσει κάθε λουλούδι,
και το καθένα έχει τη δική του μοναδική ευωδία.
Παίρνει μια ανάσα και συνεχίζει
συνεχίζει ένα ταξίδι παρέα με μυρωδιές, ήχους κι εικόνες.
Ένα τραγούδι ακούγεται, μοναχικό τραγούδι
αυτό που τον συνόδευε πάντα στο δρόμο ετούτο.
Πήρε μαχαίρι κι έκοψε τους δεσμούς,
είναι πια ελεύθερος κι αδέσμευτος.

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2009

Γίνε



Μην τους ακούς, μη μικρό μου,
μην τους πιστέψεις, μην..
Δεν είσαι ένα περίπου τίποτα.
Γίνε αυτό που θέλεις
γίνε αυτό που ονειρεύεσαι
μόνο παραγωγικός ηλίθιος μη γίνεις..
Άστους αυτούς που περνιούνται για σπουδαίοι
μην τους αφήνεις να σε τρομάζουν
άκου τα όνειρά σου
μη φοβηθείς να ξυπνήσεις,
ζήσε μικρό μου, στηρίχτου στις δυνάμεις σου
κι ετοιμάστου να κυνηγήσεις τη μέρα!

Περίπου


Περίπου καλά, περίπου σωστά,
περίπου ηθικά, περίπου δίκαια,
περίπου ηλίθιος,περίπου φίλος,
περίπου αθώος, περίπου ειλικρινής,
περίπου τίποτα , περίπου άνθρωπος,
περίπου, περίπου, περίπου!!
Πανούργα λέξη ετούτη,δόλια..
Κρίμα κι η Ιθάκη ήταν περίπου δυο πιθαμές μπροστά...

Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2009

Βρέχει..




Έξω βρέχει, ένας ήχος γλυκός βγαλμένος από παιδικές αναμνήσεις. Βρέχει και σε σκέφτομαι. Σκέφτομαι τα μάτια σου, αυτά που με χαϊδευαν πριν από κάτι ώρες. Σκέφτομαι τα χείλη σου, αυτά που τραγουδούσαν τη σιωπή αυτών που νιώθω για σένα. Σκέφτομαι εσένα κι εμένα μαζί κάτω από τη βροχή της ομορφιάς δύο ανθρώπων που μοιάζουν με ένα. Κολυμπάμε γυμνοί κάτω από τη ματιά του φεγγαριού και ερωτευόμαστε.Έξω ακόμα βρέχει..μα στην δική μου την καρδιά ακούω μόνο τη φωνή σου να αντηχεί. Αναστεναγμοί ευτυχίας, κυνήγι ανάμεσα στα δέντρα της ανάγκης να σε βλέπω. Δε μπορώ να πάρω τα μάτια μου από τη ψυχή σου, δε μπορώ να σταματήσω να ζω στη σκέψη ότι ήσουν πάντα εκεί κι εγώ έκλεινα τα βλέφαρα. Η βροχή ψιθυρίζει από το βάθος μα εγώ χαμένη σ'ένα παραμύθι με σένα και μένα πρωταγωνιστές. Αποφάσισα ότι θα ζω μόνο τη στιγμή, θα ζω την κάθε στιγμή που με αγγίζεις, που μου γελάς, που τα μάγουλά σου παίρνουν χρώμα τριανταφυλλί . Ακόμα βρέχει κι η κιθάρα σου ακούγεται απ' την άκρη του μυαλού μου σαν τρυφερό χάδι στα μέσα της ψυχής μου. Η σιωπή ενός βλέμματος πόσα λέει; Λέει τα πάντα και το τίποτα, λέει όσα νιώθω μα και όσα φοβάμαι να σου πω. Θέλω να σου πω τόσα κι όμως δειλιάζω. Είναι τόσα που είναι φυλακισμένα μέσα μου και παλεύουν να ξεφύγουν αλλά προτιμώ να τα κρύψω σ'ένα βλέμμα κι ελπίζω ότι θα σ'αγγίξουν. Σε δάγκωσα κι έψαξες για σημάδι..σε θέλω κοντά μου, μου λείπεις ήδη, δεν μου αρκεί η παρουσία σου, δεν χορταίνω να σε ζω , να μυρίζω το κορμί σου, να σε νιώθω κοντά μου. Σε νιώθω να μ' αγγίζεις και σκιρτάω μέσα μου, θέλω να χαθώ στην αγκαλιά σου, στον ήχο της φωνής σου ,στο ρυθμό των κτύπων της καρδιάς σου δίπλα απ'τη δική μου. Ονειρεύομαι την ανάσα σου να με γαργαλάει,ονειρεύομαι εμάς μαζί κι ακόμα έξω βρέχει..

Μάσκα




Φόρεσε και πάλι το ψεύτικο χαμόγελο και κρύφτηκε πίσω από ένα προσωπείο.
Δακρύζει μέσα της, πονάει αλλά χαμογελά. Ποιος νοιάζεται αν είναι μόνο μια φορεσιά; Σημασία για όλους τους άλλους έχει το τι βλέπουν, το περιτύλιγμα. Το μέσα, δεν έχει σημασία..Ψάχνουν μόνο για ένα γυαλιστερό, αψεγάδιαστο τίποτα. Αυτό ναι, είναι κάτι. Ποιός νοιάστηκε να σκάψει κάτω από τούτο το ζωγραφιστό μειδίαμα; Ποιός νοιάστηκε να δει κάτω από το όμορφο πρόσωπο; Ποιός θέλησε να δει το φτεροκόπημα της καρδιάς όταν βλέπει την απεραντοσύνη της θάλασσας και τη ζεστασιά των αστεριών; Τι κι αν ήταν αβάπτιστη σε τούτο τον κίβδηλο κόσμο; Έμαθε, έγινε μέρος του, όπως όλοι άλλωστε. Σεντόνι θλίψης την σκεπάζει κι αυτή κρυώνει..κρυώνει πολύ. Μα κανένας δε την καταλαβαίνει, κανένας δεν τη νιώθει. Όχι τώρα..όχι ετούτη τη ψυχρή στιγμή.. Τώρα κανένας δε μπορεί να τη βοηθήσει,κανένας..Μόνο το χάδι του χρόνου γιατρεύει τις πληγές της...μόνο αυτό μπορεί να την αγγίξει και να την ηρεμήσει και να κάμει τούτο το χαμόγελο αληθινό..

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2009

Σκόρπιες αναμνήσεις



Με ρώτησες τα πάντα κι απάντησα τίποτα.
Κοιτάζω στην άδεια μου ψυχή
κι έχω τη θύμησή σου φυλαχτό,
κρατάω από το χέρι τη σιωπή
και προχωράω σε ξεχασμένα μονοπάτια.
Ανεμοδαρμένες εικόνες σε μια γωνιά του μυαλού
παρατημένες σαν παλιό χιλιοφορημένο παλτό.

Σκόρπιες λέξεις στον άνεμο κι ήχοι από φτερά αγγέλων
κτυπήματα στη μισάνοιχτη πόρτα της ψυχής μου;
Παίρνω μια χούφτα άμμο από τη μοναξιά σου,
σβήνω τα δάκρυα από τα μάγουλά σου,
αγγίζω τα χείλη σου με τη σκέψη μου
και φιλάω την καρδιά σου με τα χείλη μου.
Ζωγραφίζεται η λαχτάρα στο πρόσωπο
βάφουμε μαζί τον τοίχο των ονείρων μας,
εγκλωβίζομαι στη σιωπή του βλέμματός σου,
σε κοιτάζω και το αίμα κοχλάζει
νιώθω την ανάσα σου στο πρόσωπό μου
φυσάς πνοή στο κορμί μου.
Πάρε με αγκαλιά και ξέχασε τον κόσμο.
Αγγίζω τη φωτιά μα δεν καίγομαι,
πίνω νερό και δεν ξεδιψάω,
βλέπω τα μάτια σου μα δεν τα χορταίνω!
Κράτα με σφιχτά κοντά σου κι άφησέ με να σε νιώσω...

Φεγγάρι μου γιατί, γιατί να μας χωρίζει μια θάλασσα;
Χάρτινα όνειρα που σκίζονται
γυάλινες υποσχέσεις στο χέρι μικρού παιδιού.
Προσπαθώ να βγω στην επιφάνεια μα βουλιάζω πιο πολύ
μάχομαι να ξεφύγω μα φυλακίζομαι στην αγκαλιά σου
θολή πια η ανάμνηση, θολά και τα φιλιά σου.
Όσο σε έδιωχνα τόσο με τραβούσες
όσο έφευγα τόσο με σφιχταγκάλιαζες.
Τα κτίρια στενεύουν γύρω μου,
γκρεμίζονται όσα ένιωσα,χάνονται.
Θέλω χώρο,θέλω χώρο να αναπνεύσω,
θέλω χρόνο να παίξω με τα σύννεφα και τ'αστέρια
και τόπο για ένα ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα.
Κάποτε ένιωθα τα πάντα και τώρα τίποτα,
στέρεψαν τα δάκρυα, στέρεψε κι η αστείρευτη ανάγκη να σε δω
ίσως..ίσως επειδή μάτια που δε βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται
ίσως επειδή είπαμε τόσα αντίο που δεν εννοούσαμε ποτέ.
Αχ ουρανέ μου ψιθύρησέ του πως...ή μάλλον άσε..

Φάρος

Σ'ένα παγκάκι αφημένες
σκέψεις κι αισθήματα
ενός ταξιδιού πια μακρινού
στου παραδείσου τις ακτές
και στου ονείρου τα παράλογα.

Στη θύμησή σου ακόμα
όσα άγγιξες,όσα ένιωσες
στιγμές που πίσω άφησες
μα πάντα σε στοιχειώνουν.

Σε θάλασσες αναμνήσεων
σε ουράνια παλάτια
κτισμένα εκεί που ο ήλιος δύει
εκεί θαμμένη κι η ζωή που πέρασε
φάρος για όσα θα 'ρθουν.

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009

Για τις χαμένες αγάπες...

Είναι άνθρωποι που αγαπάμε πολύ, που ερωτευτήκαμε κι είναι δύσκολο ν'αφήσουμε πίσω, άνθρωποι που έχουν σημαδέψει τη ζωή μας, άνθρωποι που ζήσαμε και μοιραστήκαμε μοναδικές στιγμές μαζί. Είναι αυτοί οι ξεχωριστοί άνθρωποι που ήταν εκεί όταν τους χρειαζόσουν, που ίσως να σε πλήγωσαν αλλά σε αγάπησαν πολύ. Σου είναι αφάνταστα επώδυνο να πάρεις εκείνη την απόφαση και να φύγεις, να προχωρήσεις τη ζωή σου κι όμως είναι φορές που δε μπορεί να γίνει διαφορετικά. Έχεις πονέσει πολύ κι έχεις κι εσύ πονέσει άθελά σου, ακούσια τον άλλο. Πάντα θα αναρωτιέσαι γι'αυτούς τους ανθρώπους ''τι κι αν..'' αλλά τη δεδομένη στιγμή ξέρεις ότι το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να απομακρυνθείς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχεις πάψει να νοιάζεσαι, έχεις πάψει να αγαπάς, να ενδιαφέρεσαι και να θέλεις να βοηθήσεις, να αγκαλιάσεις τον άλλο, να τον κάνεις να νιώσει χαρούμενος,ευτυχισμένος, μα δε μπορείς γιατί απλά θα κάνεις τα πράγματα πιο δύσκολα από ότι ήδη είναι. Αυτοί οι άνθρωποι θα κατοικούν πάντα μέσα σου, μέσα στην καρδιά και στο μυαλό σου κι όλα όσα έχετε ζήσει μαζί θα είναι πάντα καλά φυλαγμένα ως ο πολυτιμότερος θησαυρός στο μπαούλο των αναμνήσεων σου θαμμένο στη ψυχή σου. Είναι φορές που εύχεσαι να ήταν διαφορετικά τα πράγματα, οι συνθήκες.Είναι φορές που σκέφτεσαι ''ίσως να πρέπει να κάνω μια ακόμα προσπάθεια, να δώσω μια ακόμα ευκαιρία..''..μα αντιθέτως προτιμάς να πεις ''δεν ήτανε γραφτό''. Δεν πιστεύω στη μοίρα, πιστεύω ότι εμείς καθορίζουμε τη ζωή μας, αλλά πάντα υπάρχουν παράγοντες που δεν μπορούμε εμείς να ελέγξουμε κι ίσως αυτό να είναι για το καλύτερο. Μακάρι να είναι για το καλύτερο.
Τώρα το μόνο που απομένει είναι να είσαι περήφανος κι ευγνώμων που έχεις γνωρίσει τέτοιους ανθρώπους, που έχεις ζήσει τέτοιες στιγμές, που έχεις γελάσεις, που έχεις κλάψει, που ένιωσες τόσο έντονα συναισθήματα..ευχαρίστησε που είχες την ευκαιρία να βιώσεις κάτι τόσο υπέροχο..

Όνειρό μου

Είμαι εδώ κι όμως είμαι αλλού
έχω ψάξει σ'ουρανούς και γή
μα εσύ στου ονείρου τους κόλπους
εκεί μόνο κατοικείς.

Θα σβήσουν τα φώτα
θα βλέπω όμως εσένα.
Εσύ θα είσαι το φως μου
εσύ κι η ανάσα μου.

Θα με χαιδεύεις στου ύπνου τα ταξίδια,
θα μου μιλάς γλυκά με τη σιωπή σου,
θα είμαστε αγκαλιά εκεί μαζί
μέχρι το γλυκοχάραμα να'ρθει..

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009

Μαύρο πέπλο

Κρύες σταγόνες στο τζάμι
Ζεστά δάκρυα πέφτουν
Καίει μια φλόγα στο τζάκι
Κι αυτή με σεντόνι μοναξιάς σκεπασμένη.


Ταξιδεύει στου ονείρου τους κόλπους
Ο Μορφέας βγάζει στο φως
Κρυμμένους πόθους κι εφήμερες σκέψεις
Κι η νύχτα κυλάει σιωπηλά.


Περιμένει εκείνον να ‘ρθεί
Με μια φωτεινή ηλιαχτίδα αγκαλιά
Μα η νύχτα τούτη βουβή,τίποτα δε σαλεύει,
Μόνο αδύναμα κλαδιά ο άνεμος κινεί.